ไทย-ธีร์ นทีธารทรัพย์พิสิทธิ์

เอนทรี่นี้เป็นฟิค คู่ขนานกับฟิคของครูเอมนะครับ
[MS] ขอโทษและขอบคุณ

1.ddddd

ผมนอนอยู่โรงพยาบาลมาหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนแล้ว และยังไม่รู้ว่าจะต้องนอนอีกกี่คืน
ไอ้อาการปวดหัวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะทุเลาลง นี่ถ้าไม่ได้ยาช่วยผมก็คงหัวระเบิดไปแล้วแน่ๆ
ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่คราวที่แล้วผมให้สัญญา
กับตัวเองไว้แล้วว่า ผมต้องไม่มานอนโรงพยาบาลในสภาพแบบนี้อีก

ตอนนี้เพื่อนๆและน้องๆอยู่เต็มห้อง ผมพยายามฝืนยิ้มให้ทุกคนสบายใจ ผมไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเป็นห่วงผมจนไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่น เพื่อนๆพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานตามประสาพวกเราที่เฮฮาอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และคงเป็นแบบนี้ทุกครั้งไม่ว่าพวกเราจะอยู่ที่ไหน เวลาผ่านไปหนึ่งปีกว่าๆแล้วที่พวกเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน คำว่ามิตรภาพมันเริ่มก่อตัวอย่างช้าๆ จนมันกลายเป็นความรักความปรารถนาดีที่เรามีให้กันตลอดมา

และแล้วเสียงดังโหวกเหวกก็เงียบลง เมื่อประตูห้องเปิดออก ทุกคนมองไปที่ประตูรวมทั้งผมด้วย ประตูค่อยๆแง้มออกมาทีละน้อยจนมองเห็นคนที่เปิดประตูอย่างเห็นได้ชัด

สวัสดีครับ สวัสดีคะ ครูเอม ครูรันตร์

2.ddddd

ครูเอมเดินมาที่ข้างเตียงผม ผมอึ๊งตั้งแต่รู้ว่าเป็นครูเอมที่เปิดประตูเข้ามาแล้วล่ะ ผมไม่รู้จะมองหน้าครูเอมอย่างไร ครูเอมคงจะมาต่อว่าผมแน่ๆกับเรื่องราวในวันนั้น แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไงดีล่ะ ผมหลบสายตาทำเป็นมองที่อื่นไปพรางปล่อยให้เพื่อนๆพูดคุยกับคุณครูไป ขอผมทำใจก่อนแล้วกัน มินท์เดินไปรับตระกร้าขนมที่ครูเอมถือมาด้วยไปวางที่โต๊ะ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงด้วยคำขอของครูเอม

"เอ่อ... ขอครูคุยกับไทยตามลำพังสักครู่... ได้มั้ยคะ?"

ผมได้ยินเสียงครูรันตร์พาเพื่อนๆน้องๆผมออกไปจนหมดห้อง แย่แล้ว ตอนนี้ผมอยู่กับครูเอมสองต่อสองครูเอมคงต้องยำผมเละแน่ๆ เพื่อนๆนะเพื่อนๆไม่ยอมอยู่ช่วยกันเลยนะ ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้หันไปมองหน้าครูเอม ผมจะทำแกล้งเป็นหลับดีมั้ยนะ มือผมเหงื่อซึมออกมาอย่างไม่ขาดสายจนเปียกชุ่มไปทั่วทั้งมือ แล้วผมก็สะดุ้งจนได้

"ไทยคะ"

เสียงนั่นทำให้ผมสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย แล้วผมจะทำยังไงต่อไปละทีนี้ ใครก็ได้ช่วยตอบผมที

"ไทยพอจะเล่าให้ครูฟังได้มั้ยคะว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างไทยกับไอริส"

น้ำเสียงของครูเอมอ่อนนุ่มและอ่อนโยนเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ไม่มีท่าทีของอาการโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย ผมใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังเกรงๆอยู่ในทีกับการที่จะหันไปสบตากับครู  ผมตัดสินใจพูดออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ครูเอมก้าวเข้ามาในห้อง 1721

"ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ ผมผิดเอง ผมคงพูดเล่นกับไอริสมากไปหน่อย อาจจะไปพูดผิดหูเขาเข้า เขาก็เลยโมโหผมเอา มันก็เท่านั้นแหละครับ" ผมตอบครูเอมตามที่ผมรู้สึก ผมผิดเองที่ทำกับไอริสแบบนั้น ไอริสคงไม่ชอบจริงๆหลังจากนี้ผมคงต้องห่างจากเธอให้มากขึ้น ทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัวเป็นของตัวเอง การที่ผมก้าวล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น ผมนั่นแหละที่เป็นคนผิด

"ครูคิดว่า... ไทยกล้าหาญมากเลยค่ะ ที่ยอมรับว่าตัวเองผิด .... แต่ถึงยังไง ครูก็ยังคิดว่าไอริสทำรุนแรงเกินไปอยู่ดี...ครูไม่รู้ว่าครูจะทำอะไรได้บ้างนะคะ แต่ครูจะลองไปพูดกับไอริสดู ครูคิดว่าอย่างน้อยไอริสก็ควรจะต้องมาขอโทษไทยที่ทำให้ไทยไม่สบายใจเรื่องที่ทะเลาะกันจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลแบบนี้"

ณ เวลานี้ผมคงไม่รั้งครูเอมในการที่ครูเอมจะไปพูดกับไอริส เพราะผมคิดว่าครูเอมคงสามารถคลี่คลายทุกเรื่องราวในแบบที่ครูเอมสามารถทำได้ ทั้งๆที่ในส่วนลึกของผมแล้วผมอยากให้เรื่องมันจบ และไม่ต้องมีใครเข้ามามีส่วนในเรื่องนี้อีก  ผมได้เพียงแต่ตอบ "ขอบคุณ" ครูเอมกลับไป แต่ครูเอมคงไม่รู้ว่าเรื่องไอริสผมเคลียร์กับตัวเองได้ตั้งแต่ในวันงานแฟนซีแล้วล่ะ

"ขอบคุณครับ... แต่... เรื่องที่ทำให้ผมเครียด... ไม่ใช่เรื่องของไอริสหรอกนะครับ..."

3.ddddd

สีหน้าของครูเอมดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เหมือนครูเอมผิดคาดกับคำพูดสั้นๆของผมเมื่อครู่ นั่นแสดงว่าครูเอมไม่ได้คิดถึงเรื่องของผมกับครูเอมในวันงานมาก่อนเลยสินะ ผมก้มหน้ามองที่มือเจ้ากรรมที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวดังกล่าว ครูเอมไม่รอช้าถามผมทันทีว่าผมเครียดเรื่องอะไรถ้าไม่ใช่เรื่องของไอริส

ในใจของผมเริ่มสั่นสะท้านอีกครั้ง เพราะว่าผมคาดเดาอนาคตของบทสนทนาต่อไปจากนี้ไม่ได้แล้ว  ผมลากสายตาไปมองที่แขนของครูเอมที่มีบางสิ่งบางอย่างที่ผมได้เห็นเมื่องานแฟนซี ก่อนที่ผมจะพยายามหลบสายตาอีกครั้ง

ครูเอมเงียบไปซักพัก เหมือนครูกำลังคิดอะไรซักอย่างที่ผมคาดเดาไม่ได้อีกเช่นกัน ตอนนี้ผมเหมือนกำลังเล่นเกมเปิดป้ายอยู่กับตัวเอง ต้องคอยลุ้นอยู่กับตัวเองเสมอว่าสิ่งที่อยู่ด้านหลังป้ายที่จะเปิดออกมานั้นมันคืออะไร

"ไทย... ครูเสียใจจริงๆ ครูไม่นึกเลยว่าครูจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้ไทยไม่สบายใจจนต้องเข้าโรงพยาบาล" ครูเอมเหมือนจะรู้แล้วว่าสิ่งที่ผมเป็นกังวลจนต้องเข้าโรงพยาบาลนี่ คืออะไร ผมไม่เคยโทษครูเอมเลยว่าครูเอมเป็นต้นเหตุ ผมต่างหากที่เป็นคนทำให้ครูเอมต้องอับอาย ผมต่างหากที่เป็นคนที่ทำให้ครูเอมต้องลำบากใจ

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ครู... ผมเองต่างหากที่..." ผมไม่ทันที่จะพูด ความรู้สึกสะเทือนอารมณ์ของผมมันเกิดขึ้นมาอย่างกระทันหันจนไม่อาจที่จะพูดจนจบประโยค ผมรวบรวมสติก่อนที่ผมจะพูด "ขอโทษ" ครูเอมออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ครูเอมนิ่งพร้อมกับยื่นมือมากุมที่มือผม น้ำตาของผมมันเริ่มเอ่อขึ้นมาที่เบ้าตา ครูเอมไม่โกรธผมแม้แต่น้อยครูเอมกลับปลอบใจและให้กำลังใจผมเสียอีก

แล้วเรื่องราวต่างๆของครูเอมก็พรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย ผมรู้แล้วว่าครูเอมอึดอัดแค่นั้นกับสิ่งที่ครูเอมกำลังเล่า ผมอยากให้ครูสบายใจครูมีอะไรก็เล่าให้ผมฟังได้นะครับ ผมมองครูเอมที่มองผมด้วยสายตาอ่อนโยนเช่นกัน

...

4.ddddd

ใจผมชื้นขึ้นมาทันทีเมือครูเอมพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมยิ้มได้

"ครูอยากจะบอกให้ทุกคนรู้ แต่ครูไม่รู้จะเริ่มยังไง... ครูไม่กล้า แต่เพราะว่าได้ไทยช่วยแท้ๆ ตอนนี้ครูเลยสบายใจมากเลยค่ะ เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย"  ผมดีใจมากที่สุดที่ได้ยินคำตอบของครูเอมแบบนี้ มันทำให้ผมสบายใจขึ้นมากเหมือนยกภูเขาออกจากอกไม่แพ้ครูเอม

ครูเอมเล่าเรื่องราวต่างๆให้ผมฟังด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีความกังวลแอบแฝง เหมือนกำแพงที่ครูเอมกั้นไว้มันได้พังทลายลงไปพร้อมกับความสบายใจที่มอบมาให้กับคุณครูภาษาสเปนคนนี้

"ถ้าไม่ได้ไทยช่วย ครูก็คงยังต้องทนเก็บเรื่องนี้ต่อไปอีกไม่รู้นานเท่าไหร่ แล้วครูก็คงไม่มีวันรู้ด้วยล่ะค่ะว่าอะไรๆมันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ครูคิดเอาไว้ อีกอย่างนะคะ ครูคงไม่มีวันได้รู้หรอกค่ะว่าพอไม่มีความลับที่ต้องปิดแล้ว มันจะสบายใจได้ถึงขนาดนี้" เอมิกาตบมือของเด็กหนุ่มเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ

"ดังนั้น... ทำใจให้สบายเถอะนะคะ ไทย ครูไม่คิดว่าไทยทำผิดอะไร ที่จริงไทยทำถูกด้วยซ้ำ ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะค่ะ"  ครูเอมพูดปนหัวเราะ ทำให้ผมอดยิ้มออกมาตอบรับครูเอมไม่ได้จนครูเอมแซวผมกลับมาอย่างทันควัน

"กลับมาเป็นไทยคนเดิมแล้วสินะคะ"  ครูเอมบอกว่าครูเอมทำขนมมาให้ผมลองชิม แต่เหมือนครูเอมจะตกใจและหาตระกร้าขนมที่ตอนนี้มันไม่อยู่ในห้องแล้วสิ ครูเอมหันมายิ้มแหยๆใส่ผม ผมก็ได้แต่หัวเราะ

"สงสัยขนมมันเดินได้ครับครู ถึงผมไม่ได้ชิมขนมที่ครูทำมาแต่ผมก็รู้สึกได้ว่ามันต้องเป็นขนมที่อร่อยมากๆแน่ๆ ไม่งั้นมันคงไม่หายไปหรอกครับ เหอะๆ" ผมยิ้มกว้างพร้อมหัวเราะไปพร้อมกับครูเอมที่ยังหันไปหันมารอบห้อง สงสัยอยู่ว่าตระกร้ามันหายไปไหน  

5.ddddd

ผมย้อนกลับไปดูตัวเอง ผมก็อดขำตัวเองไม่ได้ เครียดทีไรเข้าโรงพยาบาลทุกที นี่สงสัยเพื่อนๆคงตั้งฉายาให้ผมกันยกใหญ่แล้วว่าผมเป็น"เจ้าชายโรงพยาบาล"แทน "เจ้าชายแกงจืด"ไปซะแล้ว มันคงไม่มีอีกแล้วผมจะไม่เครียดมากแล้วครับ

ขอบคุณเพื่อนๆที่แสนดี น้องๆที่น่ารัก ที่แวะเวียนมาสร้างเสียงดังอื้ออึงให้กับผมอย่างไม่ขาดสาย ขอขอบคุณคุณครูทุกคนที่เป็นห่วงผมเสมอ ขอบคุณทุกคนจริงๆครับ

ไทยคนเดิมกลับมาแล้ว

ลุยโลดดดดดดดดดดด

dddddd

สรุป...

1. ครูเอมมาเยี่ยมไทยที่โรงพยาบาลพร้อมครูรันตร์ ครูเอมขอคุยกับไทยสองต่อสอง
2. ครูเอมคิดว่าเรื่องที่ไทยเป็นกังวลคือเรื่องไอริส ซึ่งคณุเอมเข้าใจผิด
3. ครูเอมรู้ว่าสิ่งที่ทำให้ไทยเป็นกังวลคือเรื่องแผลเป็นของครูเอม
4. ครูเอมบอกไทยไม่ต้องเป็นกังวล ครูเอมไม่ได้คิดมาก เป็นโอกาสดีที่คณุเอมจะได้ให้ทุกคนได้รู้
5. ไทยดีใจที่ครูเอมไม่โกรธ และพร้อมที่จะกลับมาเป็นไทยคนเดิมของทุกๆคน

(คราวนี้เป็นมุมมองของไทยที่มีส่วนสืบเนื่องจากมาจากฟิคของครูเอมนะครับ)

dddddd

>> ขอขอบคุณครูเอมที่ไม่โกรธน้องไทยนะครับและเขียนฟิตมาแบบน่ารักสุดๆ เปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาส
>> หลังจากนี้ไทยจะกลับมาเหมือนเดิม เพื่อนๆที่จะเขียนถึงไทยเขียนถึงไทยได้ตามปกตินะครับไทยไม่ซึมแล้ว
>> เคลียร์ระเบิดยักษ์ไปเป็นที่เรียบร้อย ..ตอนนี้ก็พักจำศีลซักพัก อิอิ
>> แต่อาจซุ่มมองหาเหยื่อคนต่อไปอยู่นะครับ ใครจะโดนต้องรอกันต่อไป
>>
>> ช่วงก่อนสอบ กลุ่มจตุรเมพ (ไทย ธี สาน ภูมิ) ยังรับติวข้อสอบเหมือนเช่นเคยนะครับที่ม้าหินอ่อนสวนกลาง ที่เดิมในช่วงเย็นๆครับ เพื่อนๆหรือน้องๆคนไหน ผ่านไปมาติวด้วยกันได้นะครับ
>>
>> เพื่อนๆหรือน้องๆที่อยากทราบข้อมูลของจตุรเมพ เพิ่มเติมสามารถสอบถามได้ที่เอนทรี่นี้เลยนะครับแล้วเราจะมาคลี่คลายความสงสัยให้ครับผม