ไทย-ธีร์ นทีธารทรัพย์พิสิทธิ์

[SS]รหัสลีบ ศูนย์ศูนย์ ... : File 04.1 ตาม (Viewpoint of Thai)

... 

 

[SS]รหัสลีบ ศูนย์ศูนย์เสี่ยว : File 00 ข่าวลือ (by ธี)

[SS]รหัสลีบ ศูนย์ศูนย์เห็ด: File01ตัดสินใจ  (by หยิน)

[SS]รหัสลีบ ศูนย์ศูนย์เสี่ยว: File 02 ลักลอบ  (by ธี)

[SS]รหัสลีบ ศูนย์ศูนย์เห็ด: File03หวาดหวั่น  (by หยิน)

[SS]รหัสลีบ ศูนย์ศูนย์เสี่ยว: File 04 สับสน (The End)

 

...

 

สายฝนที่พัดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ท่ามกลางความวังเวงของบรรยากาศรอบๆตัวพา

ให้นึกถึงเรื่องราวของหนังไล่ล่าที่พระอกนางเอกต้องหนีตัวร้ายเข้าป่า ฝ่ามรสุมแล้วพัดหลงกัน

ตอนนี้ไทยก็คงเป็นแบบนั้นสินะ ความกระเจิดกระเจิงของสติความกลัวมันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่าง

ช้าๆ ธีหยินและเฮียหยาง หายไปไหนนะ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับกลับมา ไทย

วิ่งไปตามาเรื่อยๆตามทางที่คิดว่าเพื่อนๆควรจะวิ่งไป ตามสัญชาตญาณที่รู้สึกในขณะนั้น

 

เงา

 

ไทยเห็นเงา ไทยวิ่งตามเงาที่วิ่งลับไปลับมากับต้นไม้ที่ขึ้นค่อนข้างหนาแน่น พื้นที่ที่ชื้นแฉะ

กระทบกับรองเท้าที่เหยียบลงไปดัง ซวบๆ เร่งเป็นจังหวะการก้าวเท้าของไทยเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เพื่อตามให้ทันเงาดังกล่าว ก่อนที่เงานั้นจะหายไปซะก่อน

 

 

ไทยไม่รู้ว่าการที่ตัวเองมาวิ่งตามเพื่อนอยู่ในทีที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้เพราะอะไร ไทยอยากรู้

เรื่องราวของหลุมหลบภัยที่มาจากข่าวลือนั่นหรือไม่ แต่สิ่งที่ไทยตอบได้แบบไม่ลังเลคือ

ไทยมาเพราะว่าเป็นห่วงเพื่อน การที่ไทยจะปล่อยธีและหยินมาสองคนหากเกิดเหตุการณ์

อะไรขึ้นคงลำบากเป็นแน่ การที่ไทยได้มีโอกาสคลุกคลีและคุ้นเคยกับป่าชายเลนหลัง

โรงเรียนบ่อยๆ มันอาจจะเป็นตัวช่วยที่ทำให้ไทยสามารถช่วยเหลือเพื่อนๆได้ เพราะว่า

สภาพป่าของเอเรียลึกลับนั้นก็คงไม่ต่างจากป่าชายเลนที่ไทยเคยไปไม่มากนัก

 

 

ไทยยังคงวิ่งตามเงาที่ไทยคิดว่าน่าจะเป็นหยินและธีที่วิ่งนำไปข้างหน้าไปเรื่อยๆ ระยะห่างดู

เหมือนจะยังเท่าเดิม ถึงแม้ไทยจะพยายามเร่งฝีก้าวของตัวเองให้เร็วมากขึ้นเท่าไหร่ก็ตาม

สัญญาณของวอร์ที่อยู่ในมือก็ริบหรี่ สาเหตุเนื่องจากทัศนวิสัยที่ค่อนข้างแย่ในขณะนั้น

 

 

แฮ่กๆๆๆ

ซ่าๆๆๆๆ

แฮ่กๆๆ

 

ไทยพยายามวิ่งตามเงาของพวกธีมาเป็นเวลาเกือบ 5 นาทีแล้ว เขาเริ่มหอบมากขึ้นเรื่อยๆ

ด้วยความล้า

"เฮ้ยธี! หยิน! รอเราก่อน" ไทยตะโกนไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบ แต่ก็ไม่เป็นผล เสียง

ฝนคงกลบเสียงของเขาไปแล้ว

พรื่ด! เสียงลื่นของโคลนดังขึ้น

"เฮ้ย!" ไทยสบถเมื่อตัวเองเสียหลักจนเกือบล้มหน้าทิ่มโคลน เมื่อเขาทรงตัวได้อีกครั้ง เขา

ก็คลาดสายตากับพวกธีซะแล้ว

"ฮัลโหลๆๆๆ..." เสียงของใครคนนึงดังขึ้นมา...

 

 

สัญญาณที่ขาดๆดับๆทำให้ไทยไม่สามารถจับใจความจากข้อความที่ส่งผ่านมาทางเครื่อง

วอร์ได้ถนัดนักไทยเริ่มเหนื่อยแล้ว การมาวิ่งไปพื้นที่ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำและโคลนแบบนี้

มันต้องใช้พลังมากพอดูทีเดียว ไทยพักเหนื่อยเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งตาม

เพื่อนๆไป เพราะว่าหากหยุดนานกว่านี้ระยะห่างของเขากับเพื่อนๆคงห่างขึ้นเรื่อยๆกว่านี้เป็น

แน่

 

 

ในขณะที่ไทยวิ่งไปเรื่อยๆ ฝนเริ่มซาลงแล้ว เสียงหยดน้ำที่หยดลงพื้นดังเป็นจังหวะดังไปทั่ว

บริเวณ ทุกอย่างเงียบลง เงาที่ไทยวิ่งตามมาก็หายไปด้วยแต่ไทยก็ยังไม่หยุดวิ่ง

"ทำไมวิ่งกันเร็วกันจังนะ จะรีบไปไหนกัน" ไทยเริ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง

 

 

แกร๊บบบ...

 

 

ดูเหมือนไทยจะเหยียบอะไรเข้า ไทยหยุดแล้วก้มลงที่พื้นที่อย่างช้าๆ แสงจันทร์ข้างแรมที่

ค่อนค่อนมืดไม่สว่างมากนัก ทำให้ไทยเห็นสิ่งที่ตนเหยียบได้ไม่ชัดเจนเท่าที่ควร ไทยเอา

มือควานลงไปหยิบของที่ตนเหยียบไปเมื่อครู่ขึ้นมาดู มันเป็นแผ่นกลมๆสีดำ ไทยยกขึ้นมาดู

แล้วเอาไฟส่อง

 

 

ฝากล้องถ่ายรูป

 

 

มันต้องเป็นฝากล้องของหยินแน่ๆ นั่นแสดงว่าทั้งสองคนนั้ต้องอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ไทยเก็บ

ฝากล้องเข้ากระเป๋าแล้วรูดซิบก่อนที่จะทอดสายตาไปตามเส้นทางที่อยู่ด้านหน้า

"นั่นไง!  เฮ้ย ธีรอไทยด้วย" ไทยเห็นเงาอยู่ข้างหน้าอีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่ไทยเรียกก็ไม่มี

เสียงตอบรับกลับมา เหมือนยิ่งเรียกเงานั้นก็จะวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ เส้นทางข้างทางเริ่ม

เปลี่ยนแปลง ต้นไม้ป่าชายเลนที่ไทยเคยเห็นบริเวณป่าชายเลนหลังโรงเรียนเริ่มชัดเจนมาก

ขึ้นป่าทึบเมื่อซักครู่เริ่มหายไป หรือว่าตอนนี้ไทยกำลังออกสู่นอกพื้นที่เอเรียลึกลับแล้วหรือ

ไทยคิดอยู่กับตัวเอง

 

 

ระหว่างทางที่วิ่งผ่านมาไทยไม่เห็นหลุมหลบภัย ไม่เห็นสถานที่ที่ธีเล่าให้ฟัง และตอนนี้ไทย

ก็ไม่เห็นธีหยินและเฮียหยางด้วย ไทยเริ่มเป็นห่วงพวกนั้นแล้วสิ เราคิดถูกหรือคิดผิดที่มาที่นี่

ทำไมเราไม่ห้ามธี ทำไมเราไม่คัดค้าน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนๆเราจะตอบ ผอ. ตอบพ่อแม่

ว่ายังไง ไทยเริ่มคิดมากและเป็นกังวลอีกครั้งกับสภาวะที่เริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ

 

 

ไทยพยายามใช้ความเคยชินในการเดินตามแนวต้นไม้เคยเห็นและเรียนรู้มาจากป่าชายเลน

หลังโรงเรียนเพื่อควานหาทางกลับไปในจุดเริ่มต้น จุดเริ่มต้นคงเป็นหนทางเดียวที่ไทยจะ

สามารถช่วยเหลือเพื่อนๆได้ง่ายขึ้น อีกอย่างพี่หลวงก็คงช่วยไทยได้

 

 

และแล้วไทยก็เห็นเงาแว้บๆที่ปลายหางตา ซึ่งอยู่ด้านหน้าห่างจากไทยไม่มากนักอีกครั้ง

"ไอ้ธี ไอ้แว่นเอ้ย เรียกทำไมไม่ตอบฟ่ะ เล่นอะไรว่ะเนี้ยะไม่สนุกนะ" ไทยเริ่มมีอารมณ์หลัง

จากที่เรียกเงาที่ไทยวิ่งตามมาไม่รู้จะกี่รอบแล้วธีก็ไม่ตอบเขากลับมาซักที แถมยังเหมือนจะ

วิ่งหนีไทยไปอีกต่างหาก

 

 

ตอนนี้เหมือนไทยมาวิ่งไล่จับแทนที่จะมาหาหลุมหลบภัยยังไงชอบกล เล่นวิ่งไล่จับในพื้นที่

ลึกลับไม่รู้ทิศรู้ทางอีกต่างหาก

"ช่างหาสถานที่เล่นนะเจาธีเอ๋ย นี่ถ้าเจอนะจะเขกกระโหลกซักที..." ไทยพูดออกมาขณะที่

ตามเงาที่หลบไปกับแนวต้นไม้ใหญ่ ไทยก็เร่งฝีเท้าตามไปเช่นกัน

เงาข้างหน้ายังคงนำทางไทยไปเรื่อยๆ ไทยก็วิ่งตามได้วิ่งตามดีเหมือนมีแรงผลักให้ต้องตาม

แบบไม่มีทางหลีกเลี่ยง บรรยากาศข้างทางค่อยๆอึมครึมน้อยลง ภาพต่างๆข้างทางค่อยๆคุ้น

ตาพร้อมกับการหายไปของเงาที่ไทยวิ่งตามมาตลอด

ไทยหยุดมองไปรอบๆก่อนที่จะสะดุดกับปลายสายตาที่ไทยพบกับ

 

 

เชือก กำแพง...

 

 

ไทยหลุดออกมาจากบริเวณพื้นที่ลึกลับกลับมายังจุดเริ่มต้นแบบไม่คาดคิด

"นี่เรากลับมาถึงจุดเริ่มต้นที่เราปีนกำแพงลงมาแล้วหรือนี่" ไทยวิ่งไปที่กำแพงอย่างทุลักทุเล

ก่อนที่จะตะโกนส่งเสียงเรียกพี่หลวงที่ดูท่าทางจะหลับไปแล้ว แต่ด้วยเสียงของไทย

ตะโกนย้ำอยู่หลายครั้งทำให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

 

"คุณไทยกลับมาแล้วหรือครับ" พี่หลวงดูงัวเงียหลังจากที่คงเผลอหลับไป

"แล้วไหนพี่หลวงว่าจะอยู่รอสแตนบายด์คอยช่วยเหลือพวกเราไงครับ ไหงมาหลับแบบนี้"

ไทยแซวพี่หลวงที่หลับไปหนึ่งยก ก่อนที่ไทยจะหยิบวอร์ขึ้นมา

"คุณไทยแล้วเพื่อนๆล่ะครับหายไปไหนกันหมด" พี่หลวงเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะยิงคำถาม

กลับทันทีเมื่อเห็นคุณชายของเขาอยู่อยู่ทางด้านหน้าของเขาเพียงลำพังโดยปราศจาก

เพื่อนๆอีกสามคนที่ลงมือปฏิบัติการเฉพาะกิจนี้ด้วยกัน

"ผมพลัดหลงกับเพื่อนๆน่ะครับ ผมเห็นเงาคนวิ่งมาทางนี้ผมก็เลยวิ่งตามมา" ไทยเล่าให้พี่

หลวงฟังเป็นฉากๆ ก่อนที่จะยื่นวอร์ให้พี่หลวงดู

"เอาแล้วไงน้องไทย แล้วตอนนี้พวกนั้นไปอยู่ตรงไหนแล้วนั้นจะเป็นอันตรายรึเปล่าเนี้ยะ

ครับ" พี่หลวงรับวอร์มาตรวจสัญญาณ พี่หลวงเขย่ามันเล็กน้อยหมุนไปมาอีกซักสองสามรอบ

"สัญญาณมาแล้วแล้วครับน้องไทย" พี่หลวงทำท่าดีใจที่สัญญาณของวอร์ใช้งานได้แล้ว

 

ไม่ทันที่ไทยจะกดวอร์ถามหา ก็มีเสียงวอร์จากหยินสวนมาในทันที

"ไทย ไทย นี่ไทยอยู่ไหนแล้ว หายไปไหนของนายเนี้ยะ เค้าติดต่อนายไม่ได้เลย" หยินส่ง

เสียงผ่านมาทางวอร์ที่ใช้การได้หลังจากที่ฝนหยุดตกได้ซักครู่

"ก็เราหลงกับหยินกับธีนั่นแหละ เราวิ่งตาม เรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีใครตอบ เราวิ่งตามเงามาจน

ออกมาที่กำแพงนี่แหละ อ่าวแล้วตอนนี้หยินอยู่ที่ไหนแล้วออกมาได้แล้วไม่ต้องหลบ" ไทย

รัวคำถามโดยที่ไมรอให้หยินได้อธิบาย

"เค้าอยู่ที่หลุมหลบภัย... ซ่าาาาาาา " ยังไม่ทันที่หยินจะอธิบายสัญญาณก็ขาดหายไปอีกครั้ง

 

ไทยมองหน้าพี่หลวงก่อนที่หันกลับมามองที่วอร์แล้วเขย่าอยู่หลายครั้ง สัญญาณก็ไม่ขึ้น

หยินกับธีอยู่ที่หลุมหลบภัย แล้วทำไมเราไม่ยักจะเห็นหลุมหลบภัยมองไปทางไหนก็เห็นแต่ป่า ทั้งๆที่เราก็วิ่งตามกันมา

"คุณไทยครับ คุณไทยบอกว่าวิ่งตามเงาใครซักคนมาแล้วคนคนนั้นๆเป็นใครล่ะครับ ทั้งๆที่

หยินกับธีก็อยู่ที่หลุมหลบภัย ซึ่งก็น่าจะอยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร จะเป็นน้องหยางรึเปล่า"

พี่หลวงเกิดความสงสัยขึ้นทันทีเมื่อหยินบอกผ่านทางวอร์ว่าเขากับธียังอยู่ที่หลุมหลบภัย

"ไม่น่าจะใช่นะครับ ถ้าเป็นเฮียหยาง ไม่มีทางที่จะเงียบและไม่ส่งเสียงขนาดนี้ ไทยเรียกดัง

มากเลยครับพี่หลวง" ไทยค้านความเห็นพี่หลวงว่าไม่มีทางที่จะเป็นเฮียหยางไปได้

"แล้วคุณไทยตามใครมาครับ" พี่หลวงถามกลับทันที

 

"นั่นสิครับ ผมตามใครมา ???"

 

...

 

สรุป...

- ไทยพลัดหลงกับเพื่อนๆในระหว่างทางการเดินทางไปสืบเสาะเรื่องราวของหลุมหลบภัย
- ไทยวิ่งตามเงาปริศนาที่คิดว่าเป็นธีและหยิน
- ไทยเจอฝากล้องที่ไทยคิดว่าน่าจะเป็นของหยิน
- ไทยตามเงาปริศนาจนออกมาจากพื้นที่เอเรียลึกลับ
- ไทยรู้ว่าหยินกับธีอยู่ที่หลุมหลบภัย เมื่อมาถึงที่กำแพงแล้ว
- ไทยไม่รู้ว่าพี่หยางอยู่ที่ไหน เพราะว่าขาดการติดต่อ
- ไทยยังหาคำตอบไม่ได้ว่าคนที่ไทยวิ่งตามมา คือใครกันแน่

บทส่งท้าย...

ในระหว่างที่รอธีกับหยินอยู่ที่กำแพง ไทยนึกขึ้นได้ว่าระหว่างทางเขาเจอฝากล้องถ่ายรูปที่

คิดว่าน่าจะเป็นของหยิน

"พี่หลวงครับ ผมเจอฝากล้องถ่ายรูปตกอยู่น่ะครับ ผมคิดว่าน่าจะเป็นของหยิน"

"ไหนขอพี่ดูหน่อย... " พี่หลวงขอดูฝากล้องที่ว่าว่ามันจะเป็นเหมือนของน้องหยินหรือไม่

ไทยเอามือรูดซิปก่อนที่จะเอามือล้วงฝากล้องดังกล่าวออกมาแล้วยื่นให้พี่หลวงทันที โดยที่

ไม่ได้มองไปที่สิ่งของที่ล้วงขึ้นมาจากกระเป๋า

"น้องไทย นี่มันไม่ใช่ฝากล้องถ่ายรูปซะหน่อย เป็นเศษไม้กลมๆเองนะครับ" พี่หลวงสงสัย

ในสิ่งที่ไทยยื่นให้แล้วบอกว่าเป็นฝากล้องถ่ายรูป

"เฮ้ยยย!!! เป็นไปได้ไงครับพี่หลวง ต้องเป็นฝากล้องสิครับ ผมจำได้แม่นมันสีดำและมียี่ห้อ

อยู่ด้วยนะ ผมไม่เบลอขนาดมองเห็นไม้เป็นฝากล้องหรอกนะครับ" ไทยหน้าเหวอทันทีก่อน

ที่จะเอามือควานลงไปในกระเป๋าอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ไทยมั่นใจว่า

ตัวเองเอาฝากล้องนั้นใส่กระเป๋าแล้วรูดซิปปิดแล้วแน่นอน

"ว่าไงครับน้องไทยมีมั้ยครับฝากล้องที่ว่า "พี่หลวงชะโงกไปดูในกระเป๋า

ไทยนิ่งไปซักครู่ใหญ่ ก่อนที่จะตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆ

 

 

"ไม่มีครับพี่"

 

...

 

ไทยนอกรอบกับเอเรียลึกลับ...

หลังจากที่ไทยกลับมาคิดที่บ้านหลังจากที่กลับมาจากการปฏิบัติภารกิจดังกล่าว ไทยเริ่ม

สงสัยกับหลายๆสิ่งที่เกิดขึ้น กับพื้นที่แห่งนี้

- เหตุผลใดที่ ผอ. ถึงประกาศพื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ลึกลับโดยไม่เปิดเผยข้อมูลให้ใครได้ทราบ
- ถ้าเรื่องที่ธีได้ยินมาเป็นเรื่องจริงทำไมไม่มีใครพูดถึง ทั้งๆที่มันอยู่หลังโรงเรียน
- การที่ฝนตกขณะที่พวกเราเข้าไปในดินแดนลึกลับ มันเกิดขึ้นได้ยังไง เพราะว่าก่อนหน้านี้ไม่มีทีท่าว่าจะตกเลย...
- การที่ไทยมีโอกาสได้คลุกคลีกับป่าชายเลนผูกพันกับป่าชายเลนหลังโรงเรียนพอสมควร อาจเป็นเหตุให้เทพยดาอารักษ์คุ้มครองให้ไทยไม่เจอกับอันตรายใดใดรึเปล่า
- แล้วฝากล้องที่กลายร่างเป็นแผ่นไม้อันนั้นหล่ะ เกิดขึ้นมาได้ยังไง หรือว่าเทพยดาจะบังตา

ให้ไทยรู้สึกอุ่นใจว่าเพื่อนๆอยู่ใกล้ๆไม่ไกลจากตน มีสติและตามเงาจนออกมาจากเอเรียดัง

กล่าว เรื่องราวต่างๆหมุนเวียนเข้ามาจนไทยเริ่มปวดหัว ทุกอย่างยังไม่มีคำตอบ ไทยหยิบยาแก้

ปวดหัวขึ้นมากินหนึ่งเม็ดก่อนที่จะล้มตัวลงนอน

 

"ดีแล้วที่คราวนี้ไม่มีใครได้รับอันตราย ขอบคุณครับ"

 

เรื่องราวลึกลับในโรงเรียนยังคงเป็นปริศนาต่อไป...
*
หรือว่ามันมีเรื่องราวลึกลับอีกมากมายที่เรายังไม่รู้...

 

...

 

no-ta Talk :

เป็นเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นสำหรับพล๊อตเรื่องที่น้องเอ็มดี (ผปค.ธี) และน้องปุ้น (ผปค.หยิน)

ช่วยกันคิดถึงเรื่องราวของพื้นที่ลึกลับที่อยู่ด้านหลังโรงเรียน เป็นการเปิดมุมมองการเล่น

พื้นที่โรงเรียนได้มากขึ้น และเป็นนิมิตหมายอันดี ที่เราจะขยายวงไปสู่ส่วนต่างๆของโณง

เรียนที่ยังไม่มีใครกล่าถึง

 

จากพล๊อตเรื่องธีชวนไทยไปด้วย ก็เลยเขียนมุมมองของไทยต่อเหตุการณ์นี้เพื่อเสริมเรื่อง

ราวให้สมบูรณ์มากขึ้น ว่าท่าทีของไทยจะเป็นยังไง(เท่าที่ความสามารถอันน้อยนิดที่มี)

หากมีข้อผิดพลาดประการใด ช่วยติชมกันได้นะครับ

ผปค.น้องธีและน้องหยินช่วยเช็คคาแรคเตอร์ด้วยนะครับ...ขอบคุณครับ